به‌راستى اگر محور عالم خلقت، انسان كامل و امام معصوم عليه السّلام است!

اگر امام عليه السّلام پشتيبان دين است و قوام دين و مذهب به وجود اوست!

اگر امام زمان عليه السّلام رهبر شيعه و پدرى دلسوز و مهربان براى آنهاست!

در طول  ١٢  قرن غيبت، چگونه عالم خلقت اداره شد؟ ، چگونه دين اسلام تاكنون به حيات خود ادامه داده است؟ ، چگونه مذهب اهل بيت عليهم السّلام روزبه‌روز فراگير شد و شيعه توانست باوجود آن همه دشمنان كينه‌جو و مخالفان متعصّب به حيات سياسى، اجتماعى و فرهنگى خود ادامه دهد؟

آرى! گرچه خداوند متعال اراده فرموده كه دين خود را حفظ و آن را گسترش دهد:

«لِيُظْهِرَهُ عَلَى اَلدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ اَلْمُشْرِكُونَ» . ^١

اما بى‌شك اين ارادۀ الهى به دست انسان كامل محقق خواهد شد، چرا كه خداوند متعال هر كارى را با اسباب و وسايل و علل مخصوص و متناسب با آن انجام مى‌دهد و خود نيز به چنين امرى سفارش فرموده:

«يٰا أَيُّهَا اَلَّذِينَ آمَنُوا اِتَّقُوا اَللّٰهَ وَ اِبْتَغُوا إِلَيْهِ اَلْوَسِيلَةَ وَ جٰاهِدُوا فِي سَبِيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ» ^١

خداوند متعال اختيار عالم خلقت را به دست باكفايت خليفۀ حقيقى خود سپرده است. پس ارادۀ او ارادۀ خداست و ارادۀ خدا نيز ارادۀ اوست.

«وَ مٰا تَشٰاؤُنَ إِلاّٰ أَنْ يَشٰاءَ اَللّٰهُ» ^٢ .

بنابراين انسان كامل، مدير عالم خلقت است و براى اين مديريت نياز به ابزارى كامل و كارآمد دارد كه عبارتند از: علم، عصمت، قدرت.

به وسيلۀ علم و آگاهى كامل و جامع، از تمامى امور عالم خلقت آگاه شده و راه‌هاى مديريت صحيح را اعمال خواهد كرد.

به وسيلۀ عصمت، از هرگونه اشتباه و خطا و لغزشى كه تصور شود مصون خواهد ماند.

به وسيلۀ قدرت مافوق بشرى، بر عالم خلقت تأثيرگذارى خواهد داشت و از مجارى طبيعى و در صورت نياز، مجارى غيبى، عالم هستى را اداره مى‌كند.

نتيجه آن‌كه؛ امام معصوم عليه السّلام خليفۀ خداست. مدير برگزيده و با تدبير اوست و مشغول ادارۀ امور است. چه ظاهر باشد، چه غائب، چه مخلوقات و