آیا مربیان و والدین ما باید تلاش بکنند که بچه ها شیرینی نماز را بچشند و چطور این کار را انجام بدهند ?


 بله مربیان و والدین باید تلاش بکند ولی این تلاش نباید موجب یاس بشود . مثلا مرتب به بچه نگویند که نماز شیرینی شد یا نه و هدف آنها نباید شیرینی نماز نباشد . راه کار آن این است که شما ادب را برای بچه شیرین بکنید . چرا بچه ها از نظم خوششان   می آید ؟ معمولا وقتی از بچه ها ،در سن هفت سالگی می پرسیم که می خواهید چکاره بشوید ، آنها می گویند که می خواهیم پلیس یا دکتر بشویم . بچه وقتی می خواهد ادای دکتر را دربیاورد یک لباس سفید بلند می پوشد . پس کسی که نظم خاصی ندارد مورد توجه   بچه ها قرار نمی گیرد. بنابراین بچه ها برای ادب آماده می شوند . کلمه ی ادب خیلی زیباست .در روایت داریم بهترین چیزی که والدین می توانند برای فرزندان شان به ارث بگذارند ادب است . بچه های ما نیمچه عارف هایی هستند که استعدادعرفان را دارند . در مکانی بچه ی پنج ساله ای به من گفت که من بگویم چرا خدا ما را دوست دارد ؟ او گفت : آیا شما عروسکی را که خودتان درست کرده باشید دوست دارید؟ من گفتم : من عروسک دوست ندارم . او گفت : من اگر عروسکی درست بکنم و کسی آنرا له بکند، من ناراحت   می شوم ، ما هم عروسک های خدا هستیم ولی خدا خیلی عروسک درست کرده است ، پس خدا هم ما را دوست دارد . این بچه درنگاه خودش به این مطلب رسیده بود زیرا بچه ها فطرت پاک دارند و فطرت پاک ادب را شکوفا می کند. رابطه ی ادب با نماز این است که مهمترین قسمت نماز که انسان باید به آن توجه داشته باشد هنگام الله اکبر اول نماز است . الله اکبر رکن نماز و بیشترین ذکرنماز هم هست .الله اکبر یعنی خدا بزرگ است و در مقابل بزرگی ادب و تواضع لازم است .پس اولین تعریف نماز، تواضع در مقابل کبریایی خدا است و کسی که در این تواضع قرار گرفت عشق به خدا پیدا می کند و تواضع او توام با عشق بازی با خدا می شود.


حجت الاسلام والمسلمین پناهیان  

در برنامه سمت خدا  91/1/30