مطلب اول درباره‌ى اين بخش عظيم اعتقادى ماست كه عبارت است از انتظار ظهور ولىّ‌عصر و مهدى موعود و منجى بشريت. همه‌ى مسلمانان، حقيقت مهدى موعود را از طريق روايات خدشه‌ناپذيرى كه  از نبىّ‌اكرم (صلّى‌اللَّه‌عليه‌واله‌وسلّم) و اولياى دين رسيده است، قبول دارند؛ اما اين حقيقت در هيچ جاى جهان اسلام، مثل محيط زندگى ملت عزيز ما و شيعيان، اين برجستگى و اين چهره‌ى درخشان و اين روح پُرتپش و پُراميد را ندارد؛ اين به خاطر آن است كه ما به بركت روايات متواتره‌ى خودمان، شخص مهدى موعود را با خصوصياتش مى‌شناسيم. مردم ما ولىّ‌اللَّه اعظم و جانشين خدا در زمين و بقيه‌ى اهل‌بيت پيامبر را با نام و خصوصيات مى‌شناسند؛ از لحاظ عاطفى و فكرى با او ارتباط برقرار مى‌كنند؛ به او مى‌گويند؛ به او شكوه مى‌برند؛ از او مى‌خواهند و آن دوران آرمانى - دوران حاكميت ارزشهاى والاى الهى بر زندگى بشر - را انتظار مى‌برند؛ اين انتظار داراى ارزش زيادى است. اين انتظار به معناى آن است كه وجود ظلم و ستم در عالم، چشمه‌ى اميد را از دلهاى منتظران نمى‌زدايد و خاموش نمى‌كند. اگر اين نقطه‌ى اميد در زندگى جمعيتى نباشد، چاره‌يى ندارد جز اين‌كه به آينده‌ى بشريت بدبين باشد.


بيانات مقام معظم رهبری  در ديدار با  مردم قم   ۱۳۷۰/۱۱/۳۰